«Eu xa estou afeito a naufragar»

CRÓNICA
(Lugar: f.f. | ferrol)
Eu xa estou afeito a naufragar. Este é o meu terceiro naufraxio e nunca me pasou nada». Será por eso que a Andrés MartÃnez, que se enroló por primera vez en 1987, se le veÃa como una rosa ayer en los pasillos del juzgado de Ortigueira, adonde acudió a contar lo que le habÃa pasado sólo unas pocas horas antes. Nadie dirÃa que ese hombre sonriente acababa de pasar un apuro a prueba de nervios.
Para su compañero Juan Manuel Aneiros, que lleva tres décadas en el oficio, fue su segundo hundimiento, pero a él sà se le veÃa afectado. «Medo non tiven, pero... Haise que ver alÃ, menos mal que todo saÃu ben», explicaba. De hecho, añadÃa que «si teño outro [naufragio] non volvo ao mar».
Antonio MartÃnez, hermano de Andrés, no querÃa ni hablar. Sólo contó que habÃa sido su primer naufragio.
Para José Andrés Docal también fue su primer gran susto en el mar. Además, como los otros tres estaban durmiendo, fue el único de la tripulación que vio cómo se acercaba la ola fatal. «Si, vina vir, pero non parecÃa moi grande; tivo que esfondar o casco por debaixo».
«Non che da tempo a ter medo»
Sobre lo que pasó después sólo tiene recuerdos: «Non che dá tempo a pensar, nin a ter medo». Tampoco les dio tiempo a coger los carnés, las carteras, los permisos de pesca... Todo descansa en el fondo del mar. Sólo se llevó con él el teléfono móvil. Eso sÃ, José aún posee el permiso de conducir porque lo habÃa guardado en el coche.
Link:www.lavozdegalicia.es


